981 - ( 20 ) سماعة بن مهران گويد : « از امام صادق صلى الله عليه و آله سؤال كردم : شخصى سوگندهايى ياد مىكند كه پياده حج گزارد يا صدقه دهد ( يا عتق كند ) يا نذرى را انجام دهد يا قربانى كند ، در صورتى كه با پدر يا مادر يا برادر يا يكى از بستگانش سخن گويد يا پيوند خويشاوندى را قطع كند يا گناهى را مرتكب شود و يا كار ناشايستى را انجام دهد . امام عليه السلام فرمود : ( كتاب خدا پيش از سوگند است ) هيچ سوگندى در نافرمانى خدا [ صحيح ] نيست . ( سوگند صحيح و لازم كه صاحبش بايد به آن عمل كند ، سوگندى است كه آن را براى خدا از جهت سپاسگزارى بر عهدهء خود قرار مىدهد - كه اگر خداوند او را از بيمارى يا حادثه ترسناكى نجات داد يا مالش را به وى بازگرداند يا از مسافرت او را بازگرداند ( يا چيزى را روزى وى كرد ، پس بگويد : ) براى خداوند فلان كار بر من لازم است و براى شكر گزارى از خدا - پس اين بر صاحبش لازم است و براى وى شايسته است كه آن را انجام دهد ) . » 982 - ( 21 ) حلبى روايت مىكند كه امام صادق عليه السلام دربارهء شخصى كه سوگند ياد كرد با يكى از بستگانش سخن نگويد فرمود : « اثرى بر آن نيست ، با كسى كه سوگند به زيانش ياد كرده ، سخن گويد . و فرمود : هر سوگند كه با آن خشنودى خداوند قصد نشود ، بى اثر است ، در طلاق باشد يا عتق ( يا غير آن ) . و از امام سؤال كردم : زنى با خود عهد كرد كه اگر وسايلش را به فلان زن و فلان عاريه دهد ، تمام اموالش را هديه خانه خدا قرار دهد . آن‌گاه يكى از اعضاى خانواده‌اش بدون دستور وى عاريه داد . امام عليه السلام فرمود : قربانى بر عهدهء او نيست ، قربانى تنها در موردى است كه براى خدا چيزى براى كعبه هديه قرار داده شود ، پس آن چيزى است كه بايد به آن عمل شود در صورتى كه براى خدا قرار داده شود ولى آنچه شبيه اين است ، اثرى ندارد و هيچ قربانى - بدون ذكر نام خدا در آن - [ صحيح و لازم ] نيست . و از امام عليه السلام سؤال شد : شخصى گويد : بر من است كه هزار شتر قربانى كنم و به هزار حجّ محرم شوم . امام عليه السلام فرمود : آن از گام‌هاى شيطان است . و از امام عليه السلام سؤال شد : شخصى متعهد مىشود محرم به يك حج شود .